Przez admin

“PIXIE” – FILMOWA DAWKA ADRENALINY

Komedie kryminalne cieszą się od lat niesłabnącą popularnością, zapewniając widzom zarówno dreszczyk emocji, jak i dobrą zabawę. Doskonale wiedzieli o tym twórcy Pixie, obrazu nakręconego w 2020 roku w Wielkiej Brytanii. Starali się wpisać swój film w konwencję dowcipnego kryminału, jednak w taki sposób, aby od początku do końca nie przestawał on zaskakiwać odbiorcy. Sami możemy teraz ocenić, na ile im się to udało.

“Prixie”, czyli jak oszukać przeznaczenie 

Tytułowa Pixie O’Brien (Olivia Cooke) to młoda, przebojowa i skrajnie egocentryczna Irlandka, wywodząca się z klanu małomiasteczkowych gangsterów. Jako nastolatka dziewczyna straciła matkę, którą zamordowano w nie do końca wyjaśnionych okolicznościach. Dzięki wrodzonemu sprytowi Pixie udaje się poznać tożsamość zabójcy, a to z kolei skłania ją do uknucia wyrafinowanej zemsty. Postanawia upiec dwie pieczenie na jednym ogniu: wyeliminować mordercę pani O’Brien, ale zarazem zdobyć dzięki niemu dostęp do dużych pieniędzy. 

Dowcip polega na tym, że znienawidzonym przez Pixie zabójcą jest… jej własny chłopak, przystojny Colin (Rory Fleck Byrne). Młody mężczyzna nie zdaje sobie oczywiście sprawy z bycia zdemaskowanym. Kiedy Pixie proponuje mu dokonanie zyskownej kradzieży, przystaje na to bez zastanowienia.

Colin realizuje plan wraz ze wspólnikiem imieniem Fergus (Fra Fee). Chociaż wszystko przebiega pomyślnie, mężczyźni wdają się w ostrą kłótnię z powodu zazdrości o samą Pixie. Ostatecznie Colin zabija Fergusa, potem zaś sam pada z ręki kolejnego wielbiciela dziewczyny – Harlanda (Daryl McCormack). Ten ostatni przechwytuje przy okazji całą forsę, którą zamierza się podzielić z kumplem Frankiem.

Wtedy jednak rezon odzyskuje Pixie. Odnajduje Harlanda i Franka, by uświadomić im, że skradzione pieniądze należą do Hectora McGratha (Alec Baldwin), byłego duchownego oraz szefa lokalnej grupy przestępczej. Ojciec McGrath słynie w okolicy z bezwzględności i okrucieństwa, jest zatem rzeczą oczywistą, że lada moment upomni się o swoją własność. Pixie, Harland i Frank postanawiają nie czekać na niekorzystny rozwój wypadków i natychmiast uciekać z miasta. Okradzeni gangsterzy ruszają za nimi w pościg przez całą Irlandię. Gra toczy się już nie tylko o forsę, ale także o odzyskanie nadszarpniętej reputacji.

Absurdalny humor i szalone tempo

Siła Pixie tkwi przede wszystkim w zawrotnym tempie akcji, która toczy się tak szybko, że widz już po kilkunastu minutach ma problem z ułożeniem sobie w głowie ciągu przyczynowo-skutkowego. Nie jest to oczywiście w kinie zabieg nowy; od czasów Pulp Fiction powielano go na ekranie niezliczoną ilość razy. Co wcale nie musi zresztą oznaczać, że odbiorcy w kinie czy przed telewizorem poczują się nim teraz znużeni; Pixie trzyma pewien przyzwoity poziom, który przynajmniej w części usprawiedliwia jego gatunkową wtórność.

Krytycy wypowiadający się o obrazie Barnaby Thompsona podkreślali w recenzjach, że aktorzy wyciskają tu ze swoich ról, ile się tylko da. Dotyczy to zarówno charyzmatycznej Cooke, jak i złowrogiego Baldwina czy przewrotnego Byrne’a. Otrzymujemy zatem lekką, niezobowiązującą rozrywkę, w sam raz na weekendowy wieczór.

Przez admin

„Yes God Yes” – film o odnalezieniu siebie

Bardzo poprawna i szanowana uczennica szkoły chrześcijańskiej Alice (gwiazda “Stranger Things” Natalie Dreyer) często przebywa w stosunkowo niedawno odkrytym Internecie. W pewnym momencie jakiś dziwak pisze do niej list, wyrzuca nieprzyzwoite zdjęcia i oferuje wirtualny seks. Alice odmówiłaby i najchętniej wyrzuciłaby go do spamu, ale jest tak zszokowana tym, co zobaczyła, że zaczyna angażować się w tą aktywność. Tak zaczyna się jej stopniowa znajomość własnego ciała, a co za tym idzie odejście od dogmatów szkoły religijnej.

Opis fabuły filmu „Yes God Yes”

Akcja filmu „Yes God Yes” rozgrywa się w 1999 roku. Licealistka z katolickiej szkoły o imieniu Alice zawsze przestrzegała wszystkich zasad, chodziła do spowiedzi i do kościoła i bała się wiecznego potępienia za wielokrotne oglądanie sceny erotycznej z „Titanica”. Kiedyś na czacie internetowym, w którym dziewczyna brała udział w quizie, odbyła krótką, ale szczerą korespondencję, która doprowadziła uczennicę do pewnych fizjologicznych odkryć. Jednocześnie krąży po szkole plotka o nieprzyzwoitym zachowaniu Alicji na jednym z przyjęć, a ona w towarzystwie swojej najlepszej przyjaciółki jedzie na weekend na obóz religijny, który, jak obiecują ci, którzy już go odwiedzili, odmieni jej życie na zawsze.

„Yes God Yes” czyli film o dojrzewaniu i poszukiwaniu siebie

Alicja nie zna slangowych wyrażeń i przestrzega wszystkich zasad szkoły katolickiej, w której ojciec Murphy uczy ją i koleżanki, że radość z miłości jest możliwa tylko w ramach małżeństwa heteroseksualnego. Alicja szczerze wierzy i modli się namiętnie. Tymczasem ciało pragnie poznać siebie. Ciało jest podekscytowane, ciało pragnie dotyku i tych wszystkich radości, które są surowo zabronione. I tak pod jarzmem własnych lęków i zmysłowości Alicja odnajduje się w idiotycznej sytuacji, kiedy w szkole zostaje oskarżona o to, czego nie zrobiła, a nawet nie jest w stanie zrozumieć zarzutów. W obozie Alice odkryje wiele nowych rzeczy. W swoim własnym zachowaniu, a także w zachowaniu jego rówieśników, a nawet ojca Murphy’ego. Dowie się, że są rzeczy, których nie uczy się w katolickich szkołach.

Powody do obejrzenia filmu „Yes God Yes”

Yes God Yes” to komedia dla nastolatków, która porusza ważne pytania dotyczące edukacji seksualnej, postaw społecznych i hipokryzji, która przenika społeczeństwo. Atutem filmu jest niewątpliwie doskonała gra aktorska Natalii Dyer. Scenariusz autorstwa Karen Main i aktualne problemy młodzieży sprawiają, że film jest nie tylko interesujący, ale także ważny dla, jeśli chodzi o poruszane w nim problemy.

Przez admin

FILM “DJANGO” – GŁÓWNE WĄTKI

Film “Django” to kolejny obraz Quentina Tarantino, który zdobył rzesze fanów na całym świecie. I choć powstał w 2012 roku, to do dzisiaj jest bardzo chętnie oglądany przez wielu miłośników światowego kina – na przykład w legalnych telewizjach internetowych. Obraz Tarantina to typowy amerykański western, który dodatkowo jest wzbogacony charakterystycznym stylem reżysera, czyli rozbudowanymi dialogami i dużą dawką przemocy. Opowiada historię dwóch jakże odmiennych bohaterów, którzy łączą siły i razem przemierzają amerykańską ziemię. Tarantino w typowy dla siebie sposób przedstawia wielowątkową i rozbudowaną fabułę, która ma kilka wiodących wątków. Do tych głównych zalicza się współpraca dwóch bohaterów oraz prywatna wendeta jednego z nich.

Wspólna droga Djanga i Schultza

Akcja filmu w reżyserii Quentina Tarantino rozpoczyna się w 1858 roku na ziemiach Ameryki Północnej. Wtedy to utalentowany łowca głów niemieckiego pochodzenia spotyka na swojej drodze handlarzy żywych towarów wlokących ze sobą kilku czarnoskórych niewolników. Wśród nich Schultz wypatruje Djanga, którego chce wykupić. Handlarze nie wyrażają na to zgody, co kończy się śmiercią jednego i ciężkim zranieniem drugiego. W ten sposób transakcja została przeprowadzona w sposób siłowy, a Django zostaje przejęty przez łowcę głów. Schultz składa mu pewną propozycję – niewolnik odzyska wolność, ale pod jednym warunkiem: gdy ten rozpozna swoich byłych właścicieli poszukiwanych listem gończym. Django wyraża zgodę i razem z Schultem odnajduje i zabija plantatorów. Na tym jednak się nie kończy. Łowca głów proponuje byłemu już niewolnikowi współpracę przy poszukiwaniu innych bandytów, naukę fachu oraz pomoc w odnalezieniu żony. Trop wiedzie ich do posiadłości bogatego plantatora. Obmyślają oryginalny plan i skrupulatnie go realizują. Jednak nie wszystko idzie po ich myśli. Podstęp zostaje odkryty, a Schultz – po zastrzeleniu plantatora – zostaje zabity przez jednego z jego ludzi. Tak oto kończy się jego kariera łowcy głów.

Prywatna wendeta Django

Fabuła filmu “Django” to nie tylko współpraca łowcy głów i niewolnika. To także prywatna wendeta jednego z bohaterów, który wyrusza na poszukiwania swojej porwanej żony. Dlatego też Django zgadza się na współpracę z Schultzem, a po jego śmierci nie rezygnuje z odnalezienie swojej drugiej połowy. Po skazaniu na dożywotnią pracę w kopalni zabija transportujących go handlarzy ludźmi i wraca na plantację, gdzie przebywa jego ukochana. Zabija wszystkich pozostałych przy życiu właścicieli plantacji, a pod gospodarstwo podkłada ukradziony wcześniej dynamit. W ten sposób osiąga zamierzony cel – uwalnia żonę i razem odjeżdżają konno.

Quentin Tarantino to bardzo charakterystyczny reżyser, którego filmy można rozpoznać od pierwszych ujęć. Podobnie jest z “Django“, w którym widz otrzymuje wartką akcję, specyficznych bohaterów i ciekawie opowiedzianą historię. Z tego też powodu filmy reżysera cieszą się tak dużym zainteresowaniem – i to nawet kilka lub kilkanaście lat po premierze. Ten konkretny jest dostępny w legalnej telewizji internetowej.